prolog

Wiem, że wiele osób jest przeciwnym blogom o synach czy córkach Severusa Snape'a. Wiem. Poniekąd ja też mam problem z przełknięciem czegoś takiego. I właśnie dlatego Laura nie jest jego córką. A kim? O tym dowiecie się, kiedy przeczytacie prolog.

Dodam, że do założenia bloga zainspirowała mnie nowa płyta Anity Lipnickiej a w szczególności tytułowa piosenka – Sen laury.

S e n L a u r y

Garść zasuszonych ziaren maku,
flakon łez wypłakanych wiosną.
Żółtego ptaka pióra dwa
kamyk z gór, co do buta wpadł.

Tamtego dnia padał deszcz. Zimne bicze uderzały w zaczerwienioną od łez twarz szesnastoletniej Lury. Dziewczyna miała wrażenie, że nie ma takiej rzeczy, która w tamtym momencie poprawiłaby jej humor. Wszystko się waliło, a gęsty kurz oplatał jej zmęczone ciało.

Zawiodła wszystkich, a co gorsza nie potrafiła znaleźć dla siebie usprawiedliwienia.

Można powiedzieć, że na własne życzenie znalazła się na brudnej, obskurnej uliczce Spinner;s End i obserwowała swoich opiekunów, jak z odrazą podchodzą do drzwi jednego z równie zaniedbanych domów i pukają głośno. Jej przybrana matka tupała głośno obcasem i pocierała ramiona, aby się rozgrzać. Ojciec naciągnął mocniej kaptur, aby nie zmoknąć.

A Laura czekała.

Deszczowej wody smak na ustach,
ślady stóp na dywanie śniegu.
Kartka z napisem - "Wracam już",
na odwrocie motyli rój

 

Po dosłownie kilku minutach drzwi się otworzyły. A kiedy dziewczyna zobaczyła sylwetkę i niezbyt wyraźną twarz mężczyzny, poczuła na twarzy powiew wspomnień i przeszłości, o której marzyła, aby zapomnieć. Jej rodzice wymienili z nim kilka słów i Laura przez ułamek sekundy miała nadzieję, że facet zatrzaśnie im drzwi przed nosem.

Niestety. Jego czujny wzrok padł na nią. A potem przybrana matka kiwnęła ręką, aby podeszła.

Laura miała wrażenie, że za moment nogi odmówią jej posłuszeństwa. Były jak z waty, kiedy stawiała kolejne i kolejne kroki na pokrytym kałużami chodniku. Przemoczyła buty, ale nie zwróciła na to większej uwagi. Miała wrażenie, że otacza ją cisza przerywana głośnym biciem serca.

Po kilku sekundach przekroczyła metalową furtkę i wspięła się na kilka kamiennych stopni. Stanęła z nim twarzą w twarz i z trudem powstrzymywała się przed utratą przytomności.

Rzadko wyobrażała sobie to spotkanie. Jej rodzice mieli w zwyczaju mówić, że spotka go dopiero na jego pogrzebie. Zważając na okoliczności nie byłaby to najgorsza perspektywa. Z drewnianej trumny nie byłby w stanie przeszywać jej tym nienawistnym spojrzeniem.

A potem weszli do środka. Do brudnego domu, w którym unosił się smród stęchlizny. Przez ułamek sekundy Laura była wściekła, że doprowadził go do takiego stanu, ale z drugiej cieszyła się, że nic się tutaj nie zmieniło.

Ten sam dywan, fotel i stolik. Nawet zasłony były te same. 

 

Zbieram dowody istnienia,
czegoś więcej niż rzeczy w biegu i czasu w locie.
Jestem tym, co pamiętam,
mam puste ręce i przed oczyma film.
Co będzie potem? 

 

– Nie ma takiej opcji – zaczął rozmowę właściciel domostwa. – Mieliśmy umowę.

– Owszem, ale nie przewidzieliśmy, że może się stać coś takiego! – oburzyła się przybrana matka Laury.

– Dumbledore nie przyjmie jej do Hogwartu. Nie ma takiego zwyczaju, a poza tym, okoliczności...

– Nie mów mi o okolicznościach! – krzyknęła kobieta agresywnie.

Twarz mężczyzny napięła się. Laura zrozumiała, że nie przywykł do tego, aby ktoś mu przerywał. Wygiął nerwowo chude palce i rozsiadł się wygodniej. Dziewczyna miała wrażenie, że przeraża ją coraz bardziej.

– Jest wojna – wycedził. – W Ameryce byłaby bezpieczniejsza.

– W Ameryce nie ma już do czego wracać – wtrącił się przybrany ojciec. – Uczysz w Hogwarcie, będziesz mógł mieć na nią oko. To już ustalone. Ona nie wraca z nami. Przez ostatnie miesiące robiła wszystko, aby nam uświadomić, że popełniliśmy błąd, kiedy dziesięć lat temu okazaliśmy jej litość.

Laura chciała coś powiedzieć. Zaprzeczyć, ale głos ugrzęzł jej w gardle. Tłumaczenie i tak na nic by się nie zdało.

Znów mi się śniło, że tu żyłam,
echem niosły się moje kroki.
Odbite twarze w taflach szkła.

– Mam rozumieć, że po dziesięciu latach chcecie się jej pozbyć jak przedmiotu?

– Musisz nas zrozumieć...

– Nie, nic nie muszę.

– Ona jest niebezpieczna i nieprzewidywalna, a my mamy też swoje dzieci. Elizabeth się jej boi tak bardzo, że jest wręcz sparaliżowana, kiedy przebywają w jednym pomieszczeniu. I nie ma się czemu dziwić.

– Dlaczego wcześniej nie napisaliście, że macie z nią kłopoty? – dopytywał się gospodarz, nie spuszczając wzroku z Laury. – A co tak właściwie zrobiła, że nie chcą jej już widzieć w szkole?

Przybrany ojciec zaczął swoją stało opowieść, która za każdym razem zyskiwała więcej przerażających przymiotników. Mężczyzna potrafił opowiedzieć to tak, aby każdy słuchacz czuł grozę i dreszcze na plecach. Laura miała ochotę zatkać uszy i krzyknąć, aby zamilkł. 

 

Latarni morskiej bystre oko,
wodzi światłem po mojej poduszce.
Pragnę zatonąć jeszcze raz,
nim rozchylą się płatki dnia. 

 

– Severusie – szepnęła przybrana matka spokojniej. – Przecież Laura jest twoją siostrą, nie możesz jej tak po prostu wyrzucić na próg.

Dziewczyna wiedziała, że kobieta jest dobrą manipulantką, ale nie była pewna, czy jej starszy brat da się na to nabrać...

Płynę wśród opadłych kwiatów popijając likier z gwiazd.