Rozdział IV

Witam w kolejnym rozdziale! Ale powiem Wam szczerze, że już nie mogę się doczekać chwili, w której Laura przekroczy próg Hogwartu. W tym poście może nie ma żadnej wielkiej akcji, ale mi się i tak podoba. Jest taki lekki i przyjemny i... krótki...

A na podstronie z informacjami pojawił się zwiastun.

Harry Potter

Wieść, że Laura stała się nową podopieczną domu węża sprawiła, że Weasleyowie nieznacznie się naburmuszyli. Oczywiście udawali, że to nie ma znaczenia czy jest się Ślizgonem, Gryfonem, Puchonem czy Krukonem, ale dziewczyna i tak wiedziała swoje i nawet się im nie dziwiła.

Cała rodzina od pokoleń trafiała do Gryffindoru, więc to naturalne, że uważali ten dom za lepszy od innych.

W dodatku tuż po powrocie z Hogwartu, Ron był na tyle sympatyczna, aby uświadomić jej, że Gryfoni i Ślizgoni się nie lubią, co było prostym i jednoznacznym komunikatem. Oczywiście nie do końca uszło mu to na sucho, bo już po minucie pani Weasley wzięła go na bok i tłumaczyła coś półszeptem.

– Twój brat będzie twoim opiekunem – przyznała pewnego wieczoru Hermiona, przeczesując przed snem swoje gęste włosy.

– Tak, wiem – odpowiedziała cierpko Laura.

Prawda była taka, że dziewczyna miała wrażenie, że cały świat uwziął się przeciwko niej. Czasem karciła się w duchu za takie głupie myślenie, bo przecież sama dobrze wiedziała, że nie pasuje do innych domów, ale nie umiała oprzeć się wrażeniu, że Severus chce ją po prostu mieć na oku.

– Cóż, gdybyś trafiła do Gryffindoru, to byłybyśmy w tej samej klasie – oświadczyła Ginny bez żalu w głosie.

– Szkoda – skłamała Laura. – Przynajmniej miałabym kogoś znajomego pod rękom.

– Jakby co, zawsze możesz na nas liczyć – zadeklarowała Hermiona, co spotkało się z gorzkim uśmiechem jej przyjaciółki.

Panna Prince nie miała ochoty brać dalszego udziału w tej dyskusji. Chwyciła szorty i koszulkę, w których zawsze spała i udała się do łazienki.

Kiedy ciepła woda obmywała jej szczupłe ciało, Laura zaczęła się odprężać. Coraz częściej miała nadzieję, że to, co działo się przez ostatnie miesiące było tylko sennym koszmarem, z którego można się wybudzić. Niestety. Szara rzeczywistość z każdym dniem coraz mocniej dawała jej w twarz.

Dziewczyna opuściła łazienkę, czując, że w Norze jest bardzo cicho. Godzina była późna i to nie ulegało jej najmniejszym wątpliwością. Wróciła do pokoju i już chciała wejść do środka, kiedy usłyszała dobiegające z wewnątrz odgłosy rozmowy Ginny i Hermiony. Zawahała się, a potem wytężyła słuch.

– Ginny, dobrze się czujesz? Zauważyłam, że jesteś dziwnie zamyślona...

– Wszystko w porządku, naprawdę.

– Nie wierzę.

W tamtym momencie zapadło krótkie milczenie, które przerwał łamiący się głos panny Weasley. Laura miała wrażenie, że dziewczyna z trudem powstrzymuje płacz.

– Ostatnio znów nawiedzają mnie koszmary – jęknęła ledwo zrozumiałym szeptem. – Po prostu nie mogę się porządnie wyspać i cały czas myślę o niej, o Laurze.

Panna Prince podskoczyła na dźwięk swojego imienia, a potem jeszcze mocniej nastroszyła uszy, aby nie uronić ani jednego słowa z ich wypowiedzi.

– Po jaką cholerę ona tutaj przyjechała? Kim jesteśmy, aby pomagać Snape'owi w jego sprawach rodzinnych. To chore – oświadczyła z dziwną pewnością siebie. – Ciekawe, czy on byłby zdolny otworzyć dom dla kogoś z nas. Wątpię w to...

– Ginny, wiem, że to może nie być ci na rękę, ale...

– Daruj sobie jeśli masz zamiar ją bronić – ucięła szorstko panna Weasley. – To wszystko zaczęło się, kiedy przekroczyła próg Nory. Od razu rozbolała mnie głowa, a koszmary stały się realne.

– Posłuchaj, Ginny...

Laura nie mogła podsłuchać odpowiedzi starszej z przyjaciółek. Usłyszała słaby odgłos kroków na korytarzu. Przeklęła pod nosem i aby nikt jej nie przyłapał weszła do sypialni.

Obydwie dziewczyny wyprostowały się jak struny i spojrzały na nią z lekkim strachem. Słabe były z nich aktorki, kompletnie nie potrafiły ukryć tego, że to właśnie Laura była ich głównym tematem rozmowy.

– Nie przeszkadzajcie sobie – burknęła tylko panna Prince, po czym położyła się na starym materacu. – Jestem zmęczona, pewnie szybko zasnę.

– My też się kładłyśmy – oznajmiła krótko Ginny, gasząc światło.

* * *

Następnego dnia do Nory przybył ostatni gość, którego obecność jeszcze bardziej wszystkim wstrząsnęła. Mowa oczywiście o Harrym Potterze, który podobnie jak Dumbledore, był dla Laury sławą z pierwszych stron gazet.

Dziewczyna jednak szybko się przekonała, że na zdjęciach wygląda lepiej niż w rzeczywistości. Spodziewała się zobaczyć przystojniaka, który zwali ją z nóg, a tymczasem stał przed nią najzwyklejszy, chudy chłopak z dziwnie poczochranymi, czarnymi włosami i kompletnie niemodnymi, okrągłymi okularami. Na pierwszy rzut oka nie było nawet widać blizny w kształcie błyskawicy na czole.

– Harry, musisz poznać jeszcze kogoś – powiedziała pani Weasley, kiedy wyściskała i wycałowała chłopaka. – Choć do nas – zwróciła się w kierunku Laury.

Dziewczyna bardzo niechętnie opuściła swoją bezpieczną odległość i zbliżyła się do całej rodziny.

– To Laura Prince – przedstawiła ją Molly. – W tym roku zacznie naukę w Hogwarcie.

Harry nie wydawał się przekonany. Spojrzał na dziewczynę podejrzliwym wzrokiem. Panna Prince już chciała się odezwać, jednak wyprzedzi ją Ronald Weasley, który najwyraźniej stwierdził, że im wcześniej Potter pozna całą prawdę tym lepiej dla niego.

– To siostra Snape'a – powiedział krótko.

Harry najwyraźniej nie spodziewał się takiego wyznania. Najpierw się uśmiechnął, jakby myślał, ze to jakiś głupi żart, ale potem napotkał wzrokiem Ginny, która z pełną powagą kiwnęła głową.

– Serio? – wydusił z siebie głupkowato. – Ale taka prawdziwa, czy...?

– Taka prawdziwa – skwitowała krótko Laura. – Niestety – dodała najciszej jak się dało.

– No cóż, to nie twoja wina, nie? To znaczy ani ty, ani Snape raczej nie mieliście na to wpływu.

Spodobała jej się jego odpowiedź. Uśmiechnął się do niej, a ona odwzajemniła gest. Uznała, że Harry wydaje się być naprawdę w porządku.

– No dobrze – wtrąciła się pani Weasley. – Potem sobie pogadacie, a teraz siadajcie do kolacji. Harry, znów zmizerniałeś, ale nie martw się, przygotowałam twoje ulubione danie.

* * *

Kolejne dni mijały im w spokojnej atmosferze. Pogoda była wręcz nieprawdopodobna, zważając na to, że znajdowali się w Anglii. Temperatura była dość wysoka, a deszcz padał sporadycznie i przelotnie. Gdyby nie okoliczności, to mogłyby być naprawdę wspaniałe wakacje.

Harry, Ron, Hermiona i Ginny często przebywali na dworze. Laura też do nich dołączała, jednak zdawała sobie doskonale sprawę, że nie jest tam mile widziana. W szczególności Ron nie darzył jej sympatią.

– Czy w Ameryce graliście w quidditcha? – zapytała pewnego dnia Ginny, wystawiając obsypaną piegami twarz ku słońcu.

– Raczej nie jest to tak popularny sport jak w Anglii. Mieliśmy w szkole zajęcia z latania na miotłach i coroczne zawody slalomu i wyścigi – odpowiedziała Laura, nie spuszczając wzroku z Harry'ego, który chyba nie zdawał sobie sprawy, że cały czas gapi się na dekolt Ginny.

– Fajnie – odrzekła całkiem szczerze. – Też brałaś w nich udział?

Laura zaśmiała się nerwowo, wyobrażając sobie sytuację, w której wchodzi na miotłę i postanawia się ścigać. O nie. Równie dobrze od razu mogłaby się zapisać do szkolnego koła teatralnego i zasilić sekcję komików.

– Nie – przyznała szczerze. – Jestem totalnie beznadziejna w te klocki.

– Szkoda, ale może zagramy mały mecz? – zaproponowała Ginny. – Hermiona też nie jest najlepsza.

– Hej! – Panna Granger przybrała obrażoną minę, a potem dała przyjaciółce kuksańca w bok. Laura jednak była pewna, że nawet w najmniejszym stopniu nie poczuła się urażona. Po chwili nie potrafiła powstrzymać śmiechu.

– Sama nie wiem... – myślała na głos panna Prince. – Nie mam nawet miotły i nie chcę narobić kłopotu jak spadnę i się połamię.

– Nie przesadzaj. – Ginny była już wyraźnie napalona do tego pomysłu. Wstała z trawy i klasnęła entuzjastycznie w dłonie. – W szopie mamy jakieś stare miotły. Znajdziesz coś dla siebie. Zawołam Freda, George'a i Bill, aby było parzyście. Harry, idziesz ze mną?

Chłopakowi nie trzeba było dwa razy tego powtarzać. W tempie ekspresowym podniósł się z trawnika i pognał za dziewczyną.

– Słuchajcie... – zaczął ostrożnie Ron, obserwując, oddalającą się, roześmianą Ginny i Harry'ego, będącego w równie świetnym humorze. – Czy mi się zdaję, czy on naprawdę dziwnie patrzy na moją siostrę?

– To zależy, co masz na myśli, mówiąc: naprawdę dziwnie – stwierdziła Hermiona z szerokim uśmiechem.

Ronald najwyraźniej zrozumiał, że niczego nie wskóra i machnął tylko ręką na swoją przyjaciółkę, ale obiecał sobie w duchu, że będzie dokładnie obserwować Harry'ego i Ginny. Bo według Weasleya były jakieś granice przyzwoitości, a Potter właśnie je przekraczał.

Udało im się podzielić na dwie drużyny. W pierwszej rządziła Ginny. To ona dobrała sobie Harry'ego, Freda i Laurę i zarządziła, aby na początek to jej brat bronił wykonanej ze starej opony bramki. Panna Prince podejrzewała, że ma szczęście, że gra właśnie z nią w jednej drużynie. Z tego co wywnioskowała z zachowania pozostałych Weasleyów, to właśnie Ginny była najtwardszą przeciwniczką.

W drugiej grupie dowodził Bill, co nie do końca podobało się Ronowi i George'owi. Tylko Hermiona nie miała nic przeciwko. Ona też zaproponowała, aby Ron zajął bramkę. Chłopak zrobił to bez mrugnięcia.

Laura musiała przyznać, że czas, który wtedy z nimi spędziła był naprawdę udany. Od dawna tyle się nie śmiała. Oczywiście w trakcie tego popołudnia również ona wielokrotnie była powodem wybuchów niepohamowanego chichotu, ale nie przeszkadzało jej to.

Nie kryła się z tym, że nie jest najlepsza lataniu na miotle, a co dopiero w łapaniu kafla przy jednoczesnym lataniu. Musiałaby wtedy puścić się rękoma trzonka i... katastrofa murowana.

Na szczęście nie była jedyną sierotą w tym gronie. Hermiona również nie była najlepsza w te klocki. Lecąc przechylała się na wszystkie strony, a przy każdej próbie przechwycenia skórzanej piłki piszczała, że zaraz spadnie.

Tak naprawdę, najlepiej radzili sobie Weasleyowie, a w szczególności Ginny, której mięśnie napinały się przy każdym rzucie.

– Masz miejsce w drużynie bez przesłuchań! – krzyknął do niej Harry, kiedy w spektakularny sposób wbiła Ronowi gola.

Dziewczyna zachichotała głośno i dla potwierdzenia jego słów wykonała skomplikowany korkociąg, zakończony piruetem. Potter nie mógł oderwać od niej wzroku.

– Popisuje się – skwitował Bill przy uchu Laury.

– Nie, jest dobra – przyznała panna Prince.

– Ale to nie zmienia faktu, że się popisuje – wtrącił się Fred. – Po prostu leci na Harry'ego do zawsze, a z tego co widzę on chyba też zaczął ją w końcu dostrzegać. Może być niezła zabawa.

Laura jeszcze raz przyjrzała się tej dwójce. Znajdowali się bardzo blisko sienie. Ginny mówiła coś do chłopaka, a on zanosił się bardzo głośnym śmiechem. Z jednej strony było widać, że są szczęśliwi w swoim towarzystwie, ale z drugiej coś było nie tak.

Siostra Snape'a wystraszyła się, że fatum, które dostrzegła nad ich głowami spadnie w najmniej spodziewanym momencie.