Rozdział I

Dziękuję wszystkim za skomentowanie prologu. Nie spodziewałam się tak ciepłego przyjęcia, naprawdę! A teraz czas na rozdział pierwszy, który jak mniemam sprawi, że Wasz pogląd na całą sprawę będzie klarowniejszy.

A tak w ogóle. Wie ktoś może jak się ustawia te małe obrazki przy tytule bloga? Zauważyłam, że niektórzy zamiast pomarańczowego znaczka mają literki, kociołki, tiary... Pomoże ktoś?

W N o r z e

Kiedy Laura się obudziła, nie do końca wiedziała, gdzie się znajduje. Wąskie, niewygodne łóżko ze sprężyną, wbijającą się w jej plecy, nawet w najmniejszym calu nie przypominało jej tego, które miała w domu czy nawet w szkole. W dodatku w pokoju panował dziwny półmrok, a w powietrzu unosił się nieprzyjemny zapach stęchlizny, wilgoci i kurzu.

Dziewczyna usiadła skołowana, a po kilku sekundach, niczym kubeł zimnej wody, spadła na nią niezbyt pokrzepiająca prawda. Uświadomiła sobie, że jest na Spinner's End, w domu, w którym przeżyła pierwsze sześć lat swojego marnego życia, w domu, który teraz należał do jej dużo starszego brata.

Laura przygryzła wargi, a potem uszczypnęła się dla pewności. Dupa... – pomyślała tylko i zgramoliła się z niewygodnego posłania i doczłapała do okna. Wyjrzała przez brudną szybę.

Szara ulica wyglądała tak, jak ją zapamiętała. Brukowany chodnik i miejsca, które przywoływały same bolesne wspomnienia. Mimowolnie zakryła usta dłonią, a potem zacisnęła powieki. To wszystko było w niej, do tej pory uśpione głęboko, a teraz? – poderwało się do lotu jak tysiące kruchych motyli.

Pamiętała dłonie ojca. Zimne, blade i zwinne... tak podobne do tych, należących do jej brata, pamiętała jak błądziły pod jej spódniczką, a potem...

Puk, puk.

Głośny trzask wyrwał ją z zamyślenia. Mechanicznie otarła policzki, choć z jej oczu nie wypłynęła ani jedna łza.

– Tak? – rzuciła stanowczo zbyt agresywnie.

– Zejdź na dół jak najszybciej. Musimy pogadać – odpowiedział zza drzwi głos Severusa.

A potem usłyszała jego kroki na schodach. Ciche, równomierne tupanie i skrzypienie pojedynczych klepek na stopniach.

Laura nie miała wyjścia. Ubrała się w pośpiechu, przeczesała włosy i nie tracąc czasu na inne zabiegi pielęgnacyjne zeszła do pomieszczenia, które powinno być nazywane salonem.

Severus czekał na nią. Siedział wyprostowany w starym fotelu i obserwował ją dokładnie. Laura wiedziała, ile ma lat, jednak patrząc na niego nie mogła oprzeć się wrażeniu, że wygląda dużo starzej. Czarne, liche włosy okalały jego zniszczoną twarz. Wąskie wargi były kompletnie wysuszone, a w oczach czaiła się złość, której nawet on nie umiał ukryć.

Dziewczyna nie czekała na pozwolenie. Usiadła w rogu pocerowanej, wypłowiałej kanapy i czekała. Nie zdziwiło ją to, że na drewnianej ławie jest wszystko oprócz szklanki soku i ciepłej owsianki.

Praktycznie cały salon tonął w książkach. A Laura uwielbiała czytać i coś czuła, że lwia część tych tomisk przypadłaby jej do gustu. Jednak rozsądek podpowiadał jej zostawić to dla siebie. Może później uda jej się pożyczyć jeden czy dwa tytuły.

Severus odchrząknął głośno.

– O czym chcesz rozmawiać? – zapytała dziewczyna, unosząc brew.

– A co, uważasz, że nie mamy sobie nic do powiedzenia? – odpowiedział pytaniem na pytanie.

– Nie wiem... moi opiekunowie chyba bardzo szczegółowo wszystko wczoraj wyjaśnili, porzucając mnie przy okazji jak jakiegoś śmiecia.

– Wolałbym usłyszeć to od ciebie.

– Ode mnie? – Laura nie powstrzymała ironicznego śmiechu. – Chyba żartujesz. Nie mam ochoty na pogawędki na ten temat.

Zapadło milczenie. Severus lustrował ją wzrokiem. Laura czekała aż ja skarci. Przybrani rodzice tak by zrobili, a ona wyciągnęła by wtedy jeden ze swoich sprawdzonych, dziecinnych argumentów. Niestety, Snape najwyraźniej nie był głupcem. I w sumie dziewczyna nie miała co się dziwić. Rozmawiała z facetem, który od jakiś piętnastu lat uczy w Hogwarcie. To zobowiązuje.

– Nie uważasz, że powinienem wiedzieć, skoro mam się za tobą wstawić u dyrektora Hogwartu? – zapytał nie podnosząc głosu nawet o jeden ton.

Laura zamyśliła się na chwilę, a potem wyszeptała bezgłośni:

– To, co powiedział ojciec było prawdą.

– Gdyby tak było, to teraz nie wdawałbym się w dyskusję – odpowiedział stanowczo, a Laura poczuła, że serce w jej piersi bije coraz mocniej. Ostatkiem sił powstrzymała swoje ciało przed ucieczką.

– W każdym razie, nie możesz tutaj zostać – kontynuował Severus, choć po jego minie dało się odgadnąć, że poprzedni temat nie jest jeszcze zamknięty. Dziewczyna już chciała się wtrącić, jednak mężczyzna nie dał jej takiej możliwości. – Żeby była jasność, nie wyrzucam cię, po prostu zważając na wojnę i okoliczności to nie jest odpowiednie miejsce dla ciebie, a ja nie jestem odpowiednim towarzystwem.

Laura prychnęła cicho.

– Znów narozrabiałeś? – spytała.

Severus jednak nie zamierzał dać jej odpowiedzi. Wstał z fotela i spojrzał przez okno. Przez kilka sekund myślami był zupełnie gdzieś indziej.

– Nie rozpakowuj kufra – oznajmił cierpko. – Jeszcze dziś znajdę ci inne miejsce.

~*~

Kiedy Laura teleportowała się razem ze swoim bratem zegary nie wskazywały nawet południa. Dziewczyna od wczoraj nie miała nic w ustach więc czuła, jak jej żołądek zaczyna się niecierpliwić. Przez chwilę chciała nawet napomknąć o tym Severusowi, ale w ostateczności zrezygnowała z tego pomysłu.

Obca siła zaczęła przepychać ją przez niezbyt grubą rurę, a potem, gdyby nie mocny uścisk Snape'a, pewnie przewróciłaby się na mokrej od wczorajszego deszczu trawie.

Oślepiły ją promienie słońca i to wydawało się być pozytywnym znakiem. Poza tym, stali przed wysokim, kilku piętrowym domem, którego ściany wyłożone były szarym kamieniem. Cała konstrukcja nie wyglądała zbyt stabilnie, ale buchająca z komina para przywoływała nieliczne, ale jednak szczęśliwe chwile.

– Naprawdę nie mogę zostać z tobą? – zapytała nieśmiało. – To trochę dziwne pakować się do obcej rodziny. Znasz ich w ogóle?

– Można powiedzieć, że bardziej niż bym sobie tego życzył – odpowiedział krótko.

– A oni w ogóle nas oczekują?

Severus nie dał jej jednoznacznej odpowiedzi. Podszedł do drzwi zapukał głośno. Laura wstrzymała oddech. Nie miała pojęcia, czego powinna się spodziewać. Jakoś ciężko było jej uwierzyć, że za chwilę trafi do najlepszych przyjaciół jej brata, bo po pierwsze on nie miał przyjaciół, a po drugie raczej nie mieszkaliby w przytulnym domku.

Dziewczyna przygryzła wargę, kiedy zobaczyła, że klamka porusza się niespokojnie. A potem wstrzymała oddech, kiedy drzwi się otworzył, a w wąskiej szparze zobaczył postać szczupłego, niezbyt młodego mężczyzny.

Gospodarz uśmiechnął się ciepło, choć w jego oczach czaił się niepokój. Nerwowym gestem przeczesał resztkę rudych włosów, pokrywającą jego głowę.

– Witajcie – rzekł po chwili, a potem zrobił miejsce, aby mogli wejść do środka. – Molly też już czeka. Jednak musisz jej wybaczyć, Severusie, nie codziennie dowiadujemy się takich rzeczy i jesteśmy proszeni o takie przysługi.

– Wiem, ale możecie wiedzieć, że czułem się podobnie.

Weszli do środka i Laura od razu domyśliła się, że rodzina, do której trafiła jest duża i niezbyt zamożna. W głównej izbie, która była równocześnie salonem, kuchnią i jadalnią, stał ogromny stół z dziewięcioma krzesłami. Każde z nich było inne, wykonane z należytą starannością i szacunkiem.

W pomieszczeniu panował bardzo swojski i przyjemny klimat. Było ciepło i w całej izbie unosił się zapach świeżego pieczywa. Przez chwilę, dziewczyna miała wyrzuty sumienia, że jej buty zostawiają ślady krwi na niczym nie skalanym, starym, wypłowiałym dywanie.

I wtedy zobaczyła kobietę obok aneksu kuchennego. Gospodyni była niską i pulchną kobietą. Po zmęczonej twarzy dało się poznać, że wiele w życiu przeszła. Pewnym gestem wytarła zapracowane dłonie w poplamiony fartuch i podeszła do gości. Zmarszczyła brwi, nie ukrywając swojego niezadowolenia.

– Dzień dobry – mruknęła Laura, nie do końca wiedząc, jak powinna się zachować.

– Dzień dobry – odpowiedziała kobieta, a mięśnie jej twarzy lekko się rozluźniły. – Pewnie jesteś głodna, uszykowałam ci jajecznicę.

Oczy Laury zrobiły się większe. Ten drobny gest gospodyni sprawił, że zrobiło jej się cieplej na sercu. Przez ułamek sekundy poczuła, że wraca do niej wiara w ludzi. Pani domu posadziła ją przy dużym stole i postawiła przed nią nadal parujący posiłek. Wręczyła do ręki widelec i nawet nie oczekiwała żadnych dowodów wdzięczności.

– Dziękuję, ale nie... – zaczęła Laura nieśmiało, jednak kobieta przerwała jej gestem dłoni.

– W porządku, zjedz spokojnie, a my – tutaj wskazała swojego męża – porozmawiamy z Severusem. Zawołam moją córkę, abyś nie była sama. Ginny!

Już po kilku sekundach na schodach dało się słyszeć szybkie kroki, a po chwili do izby wpadła dziewczyna, która według Laury musiała uchodzić za szkolną piękność. Była średniego wzrostu. Biała, obcisła koszulka i wąskie spodnie do kolan podkreślały jej szczupłą, wysportowaną sylwetkę. Do tego gęste, rude włosy, sięgające pasa i nieprzeciętna twarz obsypana piegami.

Tylko w jej brązowych oczach czaiło się coś dziwnego. W pewnym sensie strach, tajemnica i zmory przeszłości, które nie pasowały do jej młodego wieku.

– Dzień dobry panie profesorze – zwróciła się z prawie niewyczuwalnym przekąsem do Snape'a.

Tamten tylko kiwnął głową, najwyraźniej nie mając ochoty na dyskusje.

– Ginny zajmij się naszym gościem – poprosiła pani domu, po czym wraz z mężem i Severusem wyszli do innego pokoju.

Dziewczyna najwyraźniej nie była zbyt uradowana. Niemal z teatralnym westchnieniem usiadła na jednym z krzeseł, zakładając przy tym nogę na nogę. Niesforny pukiel rudych włosów umieściła za uchem, a potem się uśmiechnęła. To znaczy próbowała. W efekcie uniosła tylko kąciki ust, a cała reszta twarzy nie zmieniła się nawet o jotę.

– Jak masz na imię? – zapytała, choć Laura była pewna, że Ginny zna odpowiedź na to pytanie.

– Laura – odpowiedziała, krótko, udając śmiertelnie zajętą spożywaniem jajecznicy.

– Ach... Ja jestem Ginewra, ale i tak wszyscy mówią na mnie Ginny.

Zapadło milczenie, przerywane przez uderzenia widelcem o talerz. Dziewczyna nie spuszczała gościa z oczu. Wyglądała trochę, jak dziki zwierz, który w każdej chwili jest gotowy nie tylko do ataku, ale też ucieczki.

– To chyba pierwszy raz w historii Hogwartu, kiedy ktoś w trakcie nauki zmienia szkołę – stwierdziła po chwili Ginny, próbując rozładować atmosferę.

– Tak, chyba tak – odpowiedziała krótko Laura. Nie miała ochoty nawet się starać.

– To ciekawe, nie sądzisz? – drążyła dalej dziewczyna, a jej twarz robiła się coraz bardziej napięta. – Według mojego najstarszego brata ma to związek z tym, że wszystkie szkoły chcą zachować swoje tajemnice tylko dla siebie. Tylko że on jest łamaczem uroków i wszędzie widzi jakieś przekręty.

– Masz starszego brata?

– Tak, mam ich sześcioro.

Mina Laury musiała być naprawdę dziwna, gdyż przez ułamek sekundy na twarzy Ginny pojawił się prawdziwy, szczery uśmiech.

– Sześcioro? – powtórzyła. – A mnie czasem dobija świadomość jednego...

– No widzisz, tak to czasem bywa.

Znów zamilkły. Laura przyglądała się Ginny, która z dziwnym zamyśleniem spoglądała na schody prowadzące na piętro. Po chwili przymknęła powieki i zmarszczyła nos, wyglądając przy tym jakby rozbolała ją głowa. Siostra Severusa nie wiedziała, czy powinna jakoś zareagować.

– Wszystko w porządku? – zapytała tylko.

– Tak. – Usłyszała krótką odpowiedź. A potem Ginny otworzyła oczy i znów uśmiechnęła się w ten dziwny, nieobecny sposób. Kłamała. – Pytałam już ile masz lat?

– Szesnaście, ale zacznę piątą klasę, bo nie dotrwałam do sumów.

Dziewczyna w odpowiedzi pokiwała tylko głową.

– W takim razie możliwe, że będziemy mieć kilka przedmiotów razem – dodała tylko, przykładając palce do skroni.

Laura chciała zapytać raz jeszcze, czy aby na pewno dziewczyna dobrze się czuje, ale wtem do jadalni weszli gospodarze i Severus. Ten ostatni spojrzał na siostrę mało pokrzepiającym spojrzeniem.

– No to ustalone – oświadczył pan domu. – Lauro, do końca wakacji zostajesz z nami.

Dziewczyna nie za bardzo wiedziała, co ma powiedzieć. Należało podziękować, ale tak naprawdę czuła się parszywie. Z jednej strony miała wrażenie, że brat potraktował ją tak samo jak przybrani rodzice – jak przedmiot, którego trzeba się pozbyć, a z drugiej nie mogła się oprzeć dziwnemu przeczuciu, że zburzy poukładany świat domowników. Kątem oka zobaczyła wykrzywioną w grymasie twarz Ginny.

– A gdzie będzie spać? – Słowa dziwnie zadrżały, jakby dziewczyna nie była pewna, czy powinna pytać.

– Na razie u ciebie, Ginny – odpowiedziała spokojnie jej matka.

– A Hermiona? Przecież też ma przyjechać za dwa tygodnie.

– Do tego czasu coś wymyślimy.

Ginewra zamilkła. Najwyraźniej zrozumiała, że nic nie wskóra.

– Jutro zobaczę się z dyrektorem Hogwartu – oświadczył Snape, spoglądając na siostrę. – Dam ci znać, co uda mi się załatwić.

– Dobrze.

Laura nie spodziewała się żadnej długiej, wylewnej rozmowy, ale poczuła delikatne ukłucie żalu, że jej brata było stać tylko na tyle. Pożegnał się z nią tak samo, jak zresztą domowników – krótkim do widzenia i opuścił dom, pozostawiając ją samą z kompletnie obcymi ludźmi.

A potem spojrzała raz jeszcze na Ginny i jej zaciśnięte w pięść dłonie. Laura wiedziała, co się dzieje z dziewczyną. Nie była głupia i co najważniejsze nie przechodziła tego po raz pierwszy. Nie pozostawało jej nic innego, jak tylko mieć nadzieję, że tym razem nie skończy się to tak, jak w poprzedniej szkole...