Rozdział III

Długo mnie nie było. Przepraszam. Mam nadzieję, że rozdział i noworoczne przyrzeczenie na temat systematycznego pisania wynagrodzi Wam to choćby w małym stopniu.

Pozdrawiam i zapraszam do czytania.

Albus Dumbledore

Ginny miała rację. Po tygodniu, w Norze zrobiło się naprawdę ciasno. Najpierw zjawił się najstarszy syn gospodarzy Bill. Laura musiała przyznać, że był to cholernie przystojny facet. Aż wstyd się przyznać, ale uważała, że ktoś rudy i piegowaty nie może jej zaskoczyć, a tu proszę.

Bill był wysoki i szczupły. Pod białą koszulką rysowały się mięśnie, których wielu by mu pozazdrościło. Włosy miał długi, związane w luźną kitkę. Do tego złoty kieł w uchu i buty ze smoczej skóry. To wszystko robiło naprawdę ogromne wrażenie na Laurze.

I nie tylko to.

Bill nie przyjechał sam. U jego boku znajdowała się kobieta. Fleur Delacour miała nienaganną figurę, bardzo jasne włosy i duże niebieskie oczy. Nie było wątpliwości, że na urodę mogła zdobyć większość facetów. Dziewczyna była Francuską, dlatego jej angielski był naprawdę w opłakanym stanie. Laura dostrzegła kątem oka, że Ginny przedrzeźnia prawie każde jej słowo.

Laura czuła się trochę dziwnie w towarzystwie tak licznej rodziny, szczególnie, że praktycznie nikt jej nie znał. Zastanawiała się, czy Severus powiedział państwu Weasley o tym, co się stało w Ameryce.

– To ciekawe, że pozwolili ci się przenieść do Hogwartu – stwierdził krótko Bill, podając jej dłoń na przywitanie. Jego uścisk był mocny i pewny.

– Snape jej to załatwił – wtrącił Ron, co spotkało się z ostrzegawczym spojrzeniem pani Weasley. – To znaczy, profesor Snape, oczywiście.

– Wiem, Ron, chodzi mi o to, że to naprawdę duży wyjątek.

Laura nagryzła wargę. Wolałaby, aby towarzystwo zmieniło temat.

– Ameryka, to zupełnie inny świat – zadumała się Fleur.

– Tak, różni się od Anglii – stwierdziła cierpko Laura. – Ale moi opiekunowie byli Brytyjczykami więc nie jestem taką zupełną ignorantką.

– Oui, oui...

Następnym goście, który pojawił się w Norze była Hermiona Granger. Była to ładna dziewczyna, pochodząca z rodziny mugoli. Miała bardzo gęste, puszące się, brązowe włosy i oczy tego samego koloru. Z tego, co mówili o niej bliźniacy, panna Granger był bardzo inteligentna i to ona miała najlepsze oceny w Hogwarcie. W dodatku z dumą prezentowała odznakę prefekta.

Jej pojawienie się sprawiło, że Ginny się wyluzowała. Laura zauważyła, że ruda często się uśmiecha i śmieje z opowieści starszej koleżanki. Niestety pojawił się też kolejny problem – dziewczyny z wielkim trudem mieściły się do ciasnej sypialni.

Bill wyszedł z propozycją powiększenia odrobinę łóżka. W pierwszym założeniu miały spać na podłodze na zmianę, jednak Laura szybko wynegocjowała, że będzie dalej zajmować stary materac. Nie potrafiła wyobrazić sobie aż takiej bliskości z kompletnie obcymi osobami. Ginny i Hermiona uznały, że nie będą się z nią sprzeczać. I tym sposobem ciasny pokój stał się graciarnią, w której nie dało się nawet obrócić o trzysta sześćdziesiąt stopni bez potrącenia czegokolwiek.

– Jak jest w Ameryce? – zapytała Hermiona następnego dnia, kiedy razem z Ginny sprzątały po obiedzie. – Słyszałam, że czarodzieje są mniej powściągliwi niż w Anglii.

Patrząc na ciebie mogłabym powiedzieć coś zupełnie odwrotnego – pomyślała Laura, ale dla niepoznaki uśmiechnęła się przyjaźnie, zbierając sztućce ze stołu.

– Tak – odpowiedziała krótko. – Można tak powiedzieć. Ale bronią swoich sekretów równie mocno, co Anglicy.

Ta krótka uwaga zamknęła na chwileczkę usta Hermiony. Dziewczyna wyraźnie się naburmuszyła i zmarszczyła brwi. Ginny najwyraźniej nie planowała przyjść jej z pomocą. Ustawiała równo krzesła, udając zamyśloną.

– A czy profesor Snape... twój brat... – szukała odpowiednich słów panna Granger. – Opowiadał ci o przedmiotach, które są w Hogwarcie? Chodzi mi o to, czy w Ameryce też wybierałaś na trzecim roku jakieś zajęcia?

– Oferta była trochę inna. Nie było na przykład wróżbiarstwa. Uważam, że to niepotrzebna do niczego bzdura... Nie mieliśmy też obrony przed czarną magią. Zamiast tego obowiązkowo uczęszczaliśmy na klub pojedynków.

– I pewnie byłaś najlepsza z eliksirów.

Laura uznała, że to idiotyczne stwierdzenie nie pasowało do opisu Hermiony, który usłyszała od Freda i Georga. Dziewczyna musiała zrobić naprawdę kwaśną minę, bo panna Granger również lekko się zmieszała.

– Po prostu je lubię – odpowiedziała krótko. – Ale nie mam na ich punkcie takiego fioła jak mój bart.

Prychnięcie Ginny dało się usłyszeć w całej izbie. Niemal zagłuszyła pukanie do drzwi, które rozległo się w tym samym czasie. Przez chwilę stała zakłopotana, a potem ruszyła, aby wpuścić gościa, którego nikt się nie spodziewał.

Laura wspięła się na palce, aby zobaczyć kto przyszedł, ale bardzo szybko tego pożałowała. Tak samo jak Ginny, która pluła sobie w brodę, że bez zastanowienia popędziła otwierać drzwi.

W progu stał nie kto inny jak Severus Snape. Panna Weasley przywitała się grzecznie i wpuściła mężczyznę do środka. Z jej twarzy dało się wyczytać, że zastanawia się, czy przed zamknięciem drzwi nie uciec na podwórko. Najwyraźniej jednak doszła do wniosku, że z Hermioną czuje się bezpieczna.

Po kilku sekundach po schodach zeszła również pani Weasley. Ona również nie miała pojęcia, że Snape zjawi się dzisiaj w ich domu.

– Dzień dobry – przywitał się cicho, a Laura miała wrażenie, że nawet zwroty grzecznościowe w jego wykonaniu są przepełnione jadem. – Przepraszam, że bez zapowiedzi, ale chciałbym zabrać Laurę na kilka godzin.

Molly nie wyglądała na zachwyconą. Spojrzała na Snape'a krytycznym i trochę niepewnym wzrokiem, po czym kiwnęła krótko głową. Wolałaby wiedzieć, o co chodzi, ale domyśliła się, że wdawaniem się w dyskusję nic by nie wskórała.

– Jesteś gotowa? – zwrócił się Mistrz Eliksirów w kierunku swojej siostry.

Dziewczyna wzruszyła tylko ramionami.

* * *

Severus zabrał ją do Hogwartu. Laura słyszała wiele opowieści o ogromnym, starym zamku, ale nigdy nie widziała go na własne oczy. Była zaskoczona elegancką architekturą i szarymi kamiennymi ścianami. Jej uwagę przykuły również wysokie, pnące się po samo niebo wieże.

Razem z bratem przeszli przez duże zielone błonia, na których stały pojedyncze ławki. Laura wyobraziła sobie to miejsce, kiedy jest pełne ubranych w czarne szaty uczniów. Niemal słyszała gwar ich rozmów i głośne śmiechy. Zastanawiała się, czy kiedykolwiek uda jej się stać się częścią tej społeczności.

– Dobrze ci u Weasleyów? – zapytał Severus, kiedy weszli do ogromnego holu z wysokim sklepieniem.

– Nie udawaj, że cię to obchodzi – odgryzła się krótko, obserwując poruszające się postaci na licznych obrazach. Jakaś kobieta w długiej, eleganckiej sukni pomachała do niej z szerokim uśmiechem.

– Mam nadzieję, że nie zaprzyjaźniłaś się z Granger – rzucił oschle, kiedy weszli na wysoką klatkę schodową.

Laura starała się ukryć zaskoczenie, kiedy jeden z segmentów zaczął się poruszać w bardzo szybkim tempie. Mimowolnie chwyciła się poręczy, zastanawiając się, czy nie okłamać Severusa, aby zrobić mu na złość.

– To też nie twoja sprawa – odpowiedziała po chwili wahania.

Snape zszedł ze schodów na trzecim piętrze, po czym odwrócił się, aby spojrzeć swojej siostrze prosto w oczy. Laura nie cofnęła się nawet o krok, choć musiała przyznać, że mężczyzna nie wyglądał najlepiej. Kiedy stała tak blisko, dostrzegła sińce pod oczami i mocno już zapadnięte policzki.

– Prawdopodobnie uszło to twojej uwadze – zaczął powoli, – ale wszystko co robię, ma na celu tylko i wyłącznie twoje dobro.

Laura prychnęła bezwiednie.

– Oczywiście – burknęła. – Ale ja cię o to nie prosiłam.

– To prawda, ale muszę ci przypomnieć, że niestety nadal jesteś nieletnia. Jak skończysz siedemnaście lat, to będziesz mogła żyć na własny rachunek. A wtedy będzie mi wszystko jedno, co ze sobą zrobisz.

– Akurat... – szepnęła bezgłośnie, kiedy Snape znów się odwrócił i prowadził ją długim korytarzem.

Zatrzymali się dopiero przed starym, kamiennym pomnikiem gargulca. Laura miała wrażenie, że gdziekolwiek się przesunie, posąg i tak łypie na nią złowrogim spojrzeniem. Była ciekawa, co kryje się za nim.

– Dyrektor Hogwartu, Albus Dumbledore, chciał się z tobą spotkać osobiście i porozmawiać – wytłumaczył jej Snape. – Przydzieli cię pewnie od razu do domu, abyś nie musiała rzucać się w oczy przy pierwszoroczniakach.

Laura kiwnęła głową. Uważała, ze to był dobry pomysł, ale nie widziała potrzeby, aby dziękować Severusowi. Wątpiła, aby to była jego inicjatywa.

– Fasolki truskawkowe. – Usłyszała głos swojego brata.

Już chciała zapytać, o co mu chodzi, ale wtedy kamienny gargulec odskoczył i ukazał jej pnące się w górę, spiralne schody.

– Idź – ponaglił ją Snape. – Sądzę, że poradzisz sobie sama.

Dopiero, kiedy dziewczyna weszła na kamienne stopnie, które w wolnym tempie zaczęły odrywać się od podłoża, poczuła dziwne ukłucie strachu w swoim sercu. Żałowała, że nie zapytała Ginny lub innego Weasleya o Dumbledore'a. Wiedziała, że jest to potężny czarodziej, którego uważa się za uosobienie dobra, ale ziarno wątpliwości zdążyło wykiełkować.

Jeśli faktycznie był tak praworządny i dowiedział się, dlaczego chcieli wyrzucić ją z poprzedniej szkoły, to na pewno wyrobił już sobie o niej odpowiednie zdanie.

Laura przygryzła wargę, a kiedy schody zatrzymały się przed ogromnymi drzwiami z trudem powstrzymywała drżenie rąk.

Zapukała stanowczo zbyt głośno.

– Proszę? – Usłyszała dobiegający z pomieszczenia głos.

Z wahaniem nacisnęła na klamkę i weszła do środka, mając nadzieję, że po jej twarzy nie widać, jak bardzo jest przerażona.

Komnata była duża i elegancka. Kształtem przypominała koło o wysokim, ozdobnym sklepieniu, podtrzymywanym przez cztery grube kolumny. Było to pomieszczenie przepełnione najróżniejszymi drobiazgami, magicznymi instrumentami i starymi książkami.

W dobrze oświetlonym punkcie, zaraz przy dużym oknie z grubymi zasłonami, stała metalowa żerdź, na której prężył się dumnie piękny, czerwony ptak. Laura nie była dobra w nazewnictwie magicznych stworzeń, ale była przekonana, że ma do czynienia z feniksem. Uśmiechnęła się mimowolnie.

Na samym środku komnaty stało stare, ale solidne biurko, za którym siedział nie kto inny jak Dumbledore.

Laura poczuła się naprawdę dziwnie. Właśnie stała naprzeciwko mężczyzny, którego zdjęcia oglądała w podręcznikach, na kartach czekoladowych żab i w gazetach. Bluźnierstwem byłoby porównanie go do jakiejś sławnej gwiazdy rocka, którą zna się tylko z czasopism, ale nic lepszego nie przyszło jej do głowy.

Profesor miał już swoje lata. Nosił długie, niemal białe włosy i brodę tego samego koloru. Na jego głowie widniała granatowa tiara w złote gwiazdy. Kiedy spojrzał na nią znad swoich okularów, jego wąskie usta wygięły się w przyjaznym uśmiechu.

– Dzień dobry – przywitała się grzecznie Laura, mając wrażenie, że serce za chwilę wyskoczy jej z piersi.

– Witaj Lauro – odpowiedział jej nowy dyrektor, wskazując miejsce naprzeciwko siebie.

Dopiero wtedy dziewczyna zauważyła, że z jego prawą ręką jest coś nie tak. Była czarna i jak gdyby... martwa?

Laura usiadła i w jednej chwili poczuła się przy nim naprawdę malutka.

– Strach i niepewność są zrozumiałe – powiedział spokojnie mężczyzna. – Ale naprawdę nie masz się w tym momencie czego obawiać.

– Wiem – szepnęła szczerze, zaskoczona swoją otwartością wobec zupełnie obcego jej człowieka. – Po prostu od kilku miesięcy czuję się jak niechciany przedmiot odstawiany z miejsca na miejsce. Gdybym mogła nigdy nie dopuścić do tego, co miało miejsce w Ameryce, to...

Głos jej się załamał. Zamknęła oczy, próbując opanować narastający żal i bezsilność. Z trudem udało jej się przełknąć gorzkie łzy. Jeszcze tego brakowało, aby się rozkleiła.

– To normalne – odpowiedział po chwili Dumbledore. – Chyba nie ma na świecie człowieka, który nie chciałby czegoś zmienić w swoim życiu. Niestety, musimy ponosić odpowiedzialność za swoje czyny, szczególnie, kiedy ktoś próbuje nam dać drugą szansę.

– Drugą szansę? – powtórzyła, a w jej głosie dało się słyszeć nutę sarkazmu. – Prawie zabiłam człowieka.

– Lauro, znam takich, co naprawdę zabili, a pomimo tego udało im się wrócić na właściwą drogę. Wierzę, że tobie też się uda.

Uśmiechnęła się, bo w jego głosie było coś dziwnego. Nieopisana harmonia, spokój i... szczerość, która wypełniała pustkę w jej duszy.

– Ja też staram się w to wierzyć – szepnęła.

– Może faktycznie masz wrażenie, że nie ma dla ciebie miejsca na świecie, ale postaram się, abyś poczuła się w Hogwarcie jak w domu.

Laura kiwnęła słabo głową.

– A teraz przejdźmy do spraw bardziej technicznych. Severus mówił, że nie ukończyłaś piątej klasy.

– Tak – przyznała. – Wróciłam do domu w połowie maja. Nie było szans, aby dopuścili mnie nawet do egzaminów.

– Dobrze, więc wiesz, że będziesz musiała zacząć tę klasę od początku? Jakie przedmioty chciałabyś wybrać dodatkowo oprócz zaklęć, transmutacji, zielarstwa, eliksirów, obrony przed czarną magią, astronomii i historii magii?

– W Ameryce uczyłam się tylko numerologii – przyznała szczerze.

– Dobrze, nie ma sensu dobierać przedmiotów, z którymi nigdy nie miałaś styczności – stwierdził Dumbledore, notując informację. – Jeszcze jedna sprawa. Rozmawiałem o tym z Severusem, ale wolę usłyszeć twoją wersję. Co z nazwiskiem? On uważa, że powinienem cię wpisać z godnością twoich opiekunów, ale jeśli chcesz przedstawiać się jako panna Snape, to ja nie mogę ci tego zabronić.

– Na brodę Merlina, nigdy w życiu! – krzyknęła tak głośno, że obudziła drzemiącego na żerdzi feniksa. Ptak wydał z siebie cichy pomruk niezadowolenia. Dumbledore również spojrzał na nią ze zdziwieniem. – Przepraszam, ale nie zniosę nazwiska Snape.

– Rozumiem, więc?

– Chciałabym się nazywać Prince, tak jak mama.

Dumbledore nie skomentował jej pomysłu. Kiwnął tylko głową ze zrozumieniem i westchnął krótko. Przez chwilę pogrążył się w myślach, jakby zastanawiał się, czy chciał omówić z nią jeszcze jakąś kwestię. A potem uśmiechnął się delikatnie i machnął różdżką.

Laura zdziwiła się, kiedy z szafy poderwała się stara, połatana tiara i wylądowała przed nią na biurku.

– To jest Tiara Przydziału – powiedział krótko dyrektor. – Chciałbym już teraz przydzielić cię do odpowiedniego domu, aby nie wprowadzać zamieszania na uczcie. Jak pewnie wiesz, w Hogwarcie mamy cztery domy. Gryffindor, którego uczniowie cechują się odwagą i męstwem, Hufflepuff, czyli pracowitość i uczciwość, Ravenclaw, który zrzesza uczniów mądrych i bystrych oraz Slytherin cechujący się sprytem i ambicją.

– Ten zły... – wymsknęło jej się niespodziewanie.

– To dość odważne stwierdzenie, panno Prince – powiedział Dumbledore, używając jej nowego nazwiska. – Chyba bym się na takie nie odważył.

Laura poczuła, że się czerwieni. Żałowała, że za w czasu nie ugryzła się w język.

– Chodziło mi o to, że to czysta formalność – wytłumaczyła szybko. – To znaczy, obydwoje wiemy, że właśnie tam trafię.

– Nigdy nic nie wiadomo.

Laura uśmiechnęła się gorzko, a potem drżącymi rękoma założyła na głowę starą tiarę. Wstrzymała oddech, kiedy usłyszała męski, donośny głos, przemawiający prosto do jej umysłu.

Widzę wszystko, co siedzi w twojej głowie i doskonale wiem, gdzie cię przydzielić, choć przyznam, że nie jest to łatwe zważywszy na twój wiek... Może, gdybyś przyszła do mnie kilka lat temu moja decyzja byłaby inna, ale teraz, niech będzie – SLYTHERIN!